Reisverslagen

Reisverslag Bulgarije 2016:

Na onze tijd in Bulgarije zitten we helemaal vol verhalen en allerlei belevenissen die we met jullie willen delen. Om dit wat samen te vatten, hebben we hier voor jullie een ABC!

A- is van aandacht, alle kinderen hielden hier heel erg van.

B- is van Bulgarije, het land waar de kids vandaan komen.

C- is van cool! En nee niet koel…

D- is van dankbaar dat wij deze kinderen een geweldige tijd hebben kunnen geven.

E- is van eten. 7 dagen achter elkaar pizza eten.

F- is van Fani- diegene die alle onbekende woorden kan vertalen naar het Engels.

G- is van glas.. Ja, het Bulgaarse glas gaat door een steen ook kapot!

H- is van huilen. Afscheid nemen blijft moeilijk.

I- is van ideaal. De afstand van het hotel naar de zee, zo’n 5 minuutjes lopen.

J- is van Juul de topper in het schminken van levensechte leeuwen, prinsessen en vissen!

K- is van Karin de stille kracht achter alle successen van de Bulgaarse versie van Wees een Lach.

L- is van Lika die zonder tolk de spellen weet uit te leggen door haar non-verbale enthousiasme.

M- is van Mika die bij elke competitievorm, zoals voetbal, aanwezig is en graag wil winnen.

N- is van Nazdrave, oftewel Proost!

O- is van onvergetelijke week.

P- is van Pernik. Waar we een aantal kinderen nog een dagje bezocht hebben.

Q- is van quiz. De laatste avond waren er genoeg!

R- is van rakija, een zelf gebrouwen Bulgaars alcoholisch drankje, wat je kan drinken maar ook zeer goed helpt tegen een rode huid van de zon.

S- is van strijkkralen. Wat de kids echt geweldig vonden.

T- is van Tsarevo het plaatsje waar wij 6 dagen met de kids zijn geweest.

U- is van uren spelletjes spelen.

V- is van verjaardag, ook die werden gevierd aan de Bulgaarse zee!

W- is van waterscooter, met z’n allen op een banaan achter de waterscooter.

X- is van x’je voor alle sponsoren!

Y- is van ijs! Door de kids elke dag wel 1 (of 2).

Z- is van zee, waar we elke dag kwamen.

Reisverslag Bulgarije 2015:

Op 28 juli was het dan eindelijk zover! Na alle voorbereidingen konden we eindelijk vertrekken naar Bulgarije. Met 6 dames (Amber, Mirjam, Annemieke, Ilse, Sanne en Karin) en 12 overvolle koffers met spullen voor de activiteiten vlogen we af naar Sofia. Op het vliegveld werden we opgehaald door de pedagoog en chauffeur van het SOS kinderdorp in Dren en onze Bulgaarse tolk. Onze eerste tussenstop was bij de shoppingmall van Sofia om daar de boodschappen te halen voor onze eerste dagen in het dorp. In Dren is er namelijk alleen een klein dorpswinkeltje waar je de hoognodige spullen kunt halen. Gelukkig werden we opgehaald met een busje, zodat al onze koffers en boodschappen mee konden. Vanuit Sofia is het nog ongeveer 1 uur rijden naar Dren. Dren is een klein dorpje dat tegen een heuvel aan ligt. Het SOS kinderdorp ligt aan de rand van het dorp bovenop de heuvel en is omheind. Vlakbij het dorp is er een stuk bos. Het dorp bestaat uit 13 huizen, waar normaal een SOS moeder met 6 à 7 kinderen woont. Doordat het dorp in september gaat sluiten, staan er dit jaar een paar huizen leeg en ligt het aantal kinderen in sommige huizen lager. Tijdens onze aankomst was het rustig in het dorp, omdat alle kinderen tussen 14 en 16u siësta moeten houden. Hierdoor hadden we tijd om ons te settelen op de bovenverdieping van ons huis. We hebben 3 slaapkamers, keuken en 2 badkamers. Op de benedenverdieping woont de pedagoog. Hij woont 5 dagen per week in het dorp. Omdat in zijn keuken het meeste kookmateriaal stond en er meer ruimte was om met z’n allen te eten, waren we vaak beneden te vinden voor onze maaltijden en natafelen/borrels in de avonduren. Tijdens deze momenten leerden we de pedagoog wat woordjes Engels en liet hij ons kennis maken met de Bulgaarse cultuur door bepaalde woorden, gerechten en dranken. Na een paar dagen wist iedereen dan ook de meest belangrijkste woorden die nodig zijn als de tolk niet in de buurt is.

Nadat we onze spullen hadden weggezet, kregen we een rondleiding door het SOS kinderdorp en werden we voorgesteld aan een aantal personeelsleden en moeders van het dorp. Later die week zouden we nog meer mensen ontmoeten en verhalen horen. Na de siësta van de kinderen zijn we een rondje gaan lopen door het dorp om te kijken of er al kinderen buiten te vinden waren. We waren al snel gespot en langzaamaan kwamen er steeds meer kinderen naar buiten. Het ijs was al snel gebroken en begonnen we met de kinderen spelletjes te spelen.

Wat al snel bij iedereen opvalt, is dat sommige kinderen heel erg veel aandacht zoeken en andere minder. En dat ze onderling soms ruzie gaan maken over wie aandacht moet krijgen. Of aandacht gaan vragen en vervolgens afstoten. Veel kinderen in het dorp hebben een hechtingsstoornis en allemaal hebben ze een eigen (verschrikkelijk) verhaal. Niet alle kinderen die in het dorp wonen zijn wees. Een deel wel doordat ze bijv. hun ouders en andere familieleden zijn verloren bij bijv. een ongeluk, de kinderen gevonden zijn en niemand weet wie hun familie is, et cetera. Kinderen die nog wel familie hebben, hebben ook diverse achtergronden. Een deel van de kinderen woont in het dorp omdat hun ouders niet voor hun kinderen kunnen zorgen. Dit kan verschillende redenen hebben, zoals geld gebrek, verslaving(en), prostitutie, of de kinderen in dusdanig gevaar te brengen dat het niet verantwoord is om de kinderen thuis te laten wonen. Ook is een deel van de kinderen afkomstig van Roma gezinnen, waardoor zij een hele lage (sociaal economische) status hebben in Bulgarije. Zij worden vaak verstoten en vernederd door andere niet-Roma Bulgaren, waardoor zij kansarm worden gehouden. Tenslotte zijn er kinderen die meerdere keren geadopteerd zijn, maar steeds worden teruggebracht. Hierdoor is de agressie en het wantrouwen vaak groot bij deze kinderen tegenover andere mensen, wat tevens begrijpelijk is. Kortom, de kinderen hebben allemaal een eigen verhaal.

Tijdens de weken dat we bij de kinderen zijn, willen we ze allerlei leuke activiteiten laten doen en ze even kind laten zijn. De eerste paar dagen van het project verbleven we in het SOS kinderdorp, zodat iedereen een indruk kan krijgen van hoe de kinderen het hele jaar leven. Uiteraard was het warm en zonnig weer in Bulgarije, dus konden we zowel de actieve als knutsel activiteiten buiten houden. In het dorp is ook een groot geasfalteerd veld, waarop we konden voetballen en andere renspellen konden doen.

Na een paar dagen in het dorp verbleven te hebben, vertrokken we naar Tsarevo aan de Zwarte Zee. ’s Ochtendsvroeg vertrokken we met alle kinderen en een deel van het personeel per touringcar. Een lange rit van 7 uur, maar iedereen vermaakte zich onderweg prima door kleine spelletjes, Bulgaarse tekenfilms en luide (Bulgaarse en Griekse) muziek. In eerste instantie zouden we naar hetzelfde hotel gaan als vorig jaar, maar zoals gewoonlijk liep het anders dan gepland en werd het veranderd op het laatste moment. Niet erg bleek uiteindelijk, want het was een prima hotel met voldoende ruimte voor de kinderen om te spelen en op 5 minuten lopen van het strand. Vanuit het hotel kon je de zee in de verte zien. Uiteraard waren we tijdens onze week aan zee veel op het strand te vinden. De kinderen genoten volop van de zee. Een paar dagen stond er veel wind en was het niet toegestaan om de zee in te gaan. Dit mocht de pret niet drukken en we hebben toen een hoop spelletjes op het strand gedaan. Iedere avond werd er door het hotel een disco avond georganiseerd voor de kinderen, waarbij ook verzoeknummers doorgegeven konden worden. Uiteraard namen wij gebruik van deze mogelijkheid om de kinderen een aantal Nederlandse dansnummers te laten doen, zoals de Hokey Pokey, superman, et cetera. Maar niet alleen wij zetten de kinderen aan het dansen, ook wij moesten natuurlijk de voetjes van de vloer doen tijdens de Bulgaarse dansen. Kortom, dansculturen werden uitgewisseld en de stoelendans bleek ook een groot succes. Daarnaast was de karaoke avond met het personeel van het SOS kinderdorp en van het hotel ook een hele leuke avond. Eén van de kinderen was tijdens deze dagen ook jarig. Daarom gingen we met de kinderen vlaggetjes maken en cup cakes versieren. Het personeel van het hotel was zo vriendelijk om de versieringen de hele week te laten hangen, zodat het gezellig aangekleed was.

Uiteraard moesten we na een week aan zee weer terug richting Dren. Opnieuw met de bus een reis van 7 uur. De volgende dag vertrokken we met alleen onze vrijwilligersgroep uit Nederland en onze tolk naar Blagoevgrad voor het rustweekend. Tijdens dit weekend konden we even bijkomen van alle indrukken van de eerste anderhalve week. Mirjam was dit weekend jarig, dus dat gingen we uiteraard ook nog even vieren met cocktails en een bezoekje aan een Bulgaarse ondergrondse disco. Daarnaast was er tijdens het rustweekend tijd om dingen te regelen, zoals foto’s afdrukken. Deze konden we dan geven bij het afscheid.

Na het rustweekend verbleven we nog een paar dagen in het dorp. In de ochtend en namiddag komen er langs ons huis schapen en geitenherders met hun dieren. Deze zie je nog veel in Bulgarije, net als het paard en wagentje. Bulgarije is wel een lidstaat van de EU, maar uiteindelijk zie je daar niks van terug. Er is veel armoede in het land en er zijn nauwelijks (goede) voorzieningen.
De laatste dagen in het dorp hebben we nog vele activiteiten gedaan. Het levend stratego spel was een groot succes ’s avonds en ter afsluiting van het project hielden we nog een bonte avond en disco avond. Tijdens deze laatste avond was iedereen mooi uitgedost en liet iedereen nog even zien wat zij goed kon, uiteenlopend van zingen, rappen, dansen tot muziek maken.

De ochtend van ons vertrek, gingen we nog alle huizen langs om iedereen gedag te zeggen, en cadeautjes en overgebleven spullen aan de verschillende huizen te geven. Uiteraard konden we niet bij alle huizen zonder een kopje koffie/thee en wat lekkers vertrekken. Alle SOS gezinnen waren heel gastvrij en het afscheid viel dan ook zwaar. Extra zwaar is dat de kinderen en hun SOS moeders over ongeveer een maand niet meer in het dorp wonen. Het dorp zal dan sluiten vanwege Bulgaarse wetswijzigingen en regels van de VN: kinderen moeten zorg krijgen in de omgeving waar ze vandaan komen. Dit betekent dat de kinderen onderverdeeld zullen worden over verschillende appartementen in Sofia en Pernik. Een ander idee hierachter is dat de kinderen daar ook meer kansen hebben op een toekomst, omdat daar meer werkgelegenheid is vergeleken met Dren. We hopen dat iedereen (ook het personeel) goed terecht komt en een goede toekomst op kan bouwen. Misschien is het mogelijk om een reünie te organiseren, maar het wordt erg lastig om iedereen weer bij elkaar te brengen.

Tenslotte willen we iedereen bedanken die ons op welke manier dan ook gesponsord en gesteund heeft! Zonder jullie support hadden we dit project niet mogelijk kunnen maken. Ook iedereen van het SOS kinderdorp in Dren spreekt haar dank uit. Helaas kunnen we volgend jaar niet meer naar Dren, maar we hopen een goed alternatief te vinden. Hopelijk tot volgend jaar!

 

Reisverslag Roemenië 2015:

Dag 1

De reis gaat snel en bijna midden in de nacht komen we aan in Boekarest waar ze al op ons staan te wachten. Onderweg naar het tehuis probeer ik (Mira) iets van het uitzicht te zien, helaas is het donker maar ik probeer toch zo veel mogelijk te zien. Ondertussen is Nico heel blij om Sarah weer te zien en verteld ze ondertussen honderd uit. Ik ben vooral heel erg benieuwd naar het tehuis en de kinderen en weet niet zo goed wat ik er van moet verwachten. Nico vertelt dat de kinderen al slapen, jammer maar ook logisch natuurlijk.

Als we aankomen, blijken de kinderen niet te slapen maar als verassing wakker te zijn. We worden heel hartelijk ontvangen met tekeningen, knuffels en heel veel warmte. Het valt me meteen op dat de kinderen heel erg knuffelig zijn en meteen zeggen dat ze van ons houden, een beetje gek maar wel heel erg schattig. Mia, de eigenaresse van het tehuis vertelt heel erg veel, eerlijk gezegd gaat het een beetje langs me heen, ik ben moe en weet dat we de volgende ochtend weer vroeg vertrekken voor een lange busreis.

Na het lange verhaal van Mia mogen we nog niet naar bed, er staat eten voor ons klaar. Dit illustreert meteen de enorme gastvrijheid. Natuurlijk hebben we totaal geen honger, we hadden eten in het vliegtuig en we zijn moe, de gefrituurde kip is echter wel lekker en we eten zo veel als beleefd is en wat we wegkrijgen. Daarna mogen we lekker gaan slapen. De bedden zijn prima en vol van alle indrukken en benieuwd naar de rest van het verblijf val ik in slaap.

Dag 2

Het was een veel te korte nacht maar gek genoeg ben ik niet heel moe. Ik kom redelijk makkelijk uit bed en maak me rustig klaar. De bus zou ons om 9 uur ophalen maar volledig naar mijn verwachting (en die van de rest) komt ‘ie te laat. Tijdens het wachten spelen we een beetje met de kinderen en leren we ze een klein beetje kennen. Tijdens de busreis probeer ik met zo veel mogelijk verschillende kinderen te kletsen, ik leer ze een beetje kennen en geniet ondertussen van de geweldige natuur waar we langs rijden. Tijdens de busreis valt echt op hoe braaf de kinderen zijn. We zitten toch bijna 7 uur in de bus en ze zeuren niet, dat zijn we hier in Nederland wel anders gewend. Als we aankomen word het allemaal nog leuker, de accommodatie is echt fantastisch. Jan en Gerrie, de eigenaren, zijn geweldig. Ze hebben van alles geregeld, alles ziet er mooi uit en we hebben met zijn vijfen een mooi appartement. De kinderen gaan een beetje spelen en voetballen en wij kijken even rond. Na het eten gaan we met zijn allen bij het kampuur zitten. Kleine André kruipt tegen me aan en valt een beetje in slaap. Ik mag het niet toegeven eigenlijk maar vanaf dat moment was hij toch wel een beetje mijn favoriet. Ik merk dat ik echt geniet van de kinderen. Ze zijn stuk voor stuk lief, bijzonder en maken me aan het lachen.

Dag 3

Ondanks de korte nacht kan ik makkelijk opstaan en beginnen we samen met kok Lori aan het ontbijt. Heel opvallend is de manier van jam maken; een pot jam word gemengd met een pot boter, heel bijzonder en niet heel lekker. Aan de ene kant grappig maar aan de andere kant confronterend. Deze mensen hebben niet altijd genoeg eten en nemen het er dus flink van op de momenten dat ze dat wel hebben. Na het ontbijt gaan we slingers maken met de kinderen, iedereen maakt één vlag en met de slinger versieren we het restaurant. Het is vrij chaotisch en naderhand een enorme bende; de kinderen moeten nog even wennen aan de nieuwe situatie en wij moeten nog wennen aan welke materialen wel en niet verstandig zijn. Eigenaar Jan neemt in de middag wat kinderen mee voor een ritje in de legerjeep. Dit vinden ze geweldig en lijkt nu al het hoogtepunt van de week te zijn. Sowieso doen Jan en Gerrie enorm veel, ze hebben van alles bedacht voor de kinderen. Wij hadden daar niet op gerekend, maar het komt uiteraard goed uit en het is leuk om te zien hoe veel plezier onze gastheer en vrouw hebben aan het contact met de kinderen.

Met de kinderen die niet in de jeep zitten gaan we zwemmen. Veel kinderen zijn geen water gewend en dat is te merken. Ze vinden het spannend en ook de begeleiders zijn niet allemaal even enthousiast over het zwembad. Rustig aan laten we de kinderen wennen aan het water en je ziet ze met de minuut zekerder worden in het water. Leuk om te zien dat ook de ouderen hierdoor meer vertrouwen krijgen en dat de kinderen lekker kunnen genieten in het water. Ik vind het heerlijk om met de kinderen bezig te zijn in het zwembad, vooral leuk om de kinderen steeds iets zekerder te zien worden.

Dag 4

De dag begint uiteraard weer met het maken van het ontbijt, ondanks dat dit voor 40 personen gemaakt moet worden, hebben we al een goede structuur en gaat het lekker snel. Na het ontbijt gaan we met waterbalonnen spelen. Iets wat voor Nederlandse kinderen heel gewoon is, vinden ze hier maar gek. Ze snappen niet dat het leuk is om nat te worden en dat moeten we echt even goed uitleggen en uiteraard demonstreren. Zoals gewoonlijk bij een watergevecht wordt het een grote bende en binnen 10 minuten hebben de grotere jongens bedacht dat een enorme ballon op Mira gooien nog veel leuker is. Omdat de kinderen het toch niet echt geweldig vinden en het vullen heel veel tijd kost, gaan we na een kort watergevecht het zwembad in.

In de middag hebben we make-overs gepland en een fotoshoot. De kinderen reageren buitengewoon enthousiast op de gel, make-up en nagellak. Geweldig om te zien! Ik maak van ieder kind een portretfoto en heb ondertussen stiekem de kans om een beetje te observeren. Waar het ene kind als een volleerd model poseert, vindt de andere het maar eng en blijft die angstige blik in de ogen. Interessant om die verschillen te zien maar ik merkte dat het mij ook wel aan het denken zette. Ook Sarah en ik krijgen een plamuurlaag aangemeten. Nou ben ik niet vies van een beetje make-up, maar heel natural voel ik me niet echt. Ze vonden het geweldig om ons op te maken, dus dat laten we maar zo.

Na het avondeten hebben we een disco en ik was in Nederland al gebombardeerd tot DJ. De uren die ik in Nederland spendeerde voor het uitzoeken van leuke en geschikte kindermuziek blijken voor niks geweest te zijn. Mijn playlist wordt afgekeurd en de kinderen willen voornamelijk top 40 hits waarbij het maar goed is dat ze de tekst niet kunnen verstaan.

Dag 5

Vandaag staat er een uitje op de planning. We gaan een stukje met de jeep naar boven en wandelen dan naar het huisje van Jan en Gerrie in de bergen. De wandeling is bergop, vrij pittig en ook de kinderen zeuren flink. Ik heb zelf ook geen ijzeren conditie maar ik kan me natuurlijk niet laten kennen. Toch ben ik blij als we eindelijk arriveren. De plek op de bergen is werkelijk prachtig, bijna onrealistisch. Tussen de bomen, bergen en hooibalen staat een klein blauw huisje en het lijkt net of we 100 jaar terug zijn in de tijd. Wat technisch gezien ook zo is op die plek geloof ik. De kinderen spelen de hele dag door. Wij rusten uit, spelen met de kinderen en genieten van de omgeving. Ondertussen wordt er voor ons gekookt; er wordt verse friet gemaakt! Na het eten is het tijd voor de terugweg. De kleintjes en zwakkeren onder ons gaan met de auto, maar wij stoere Nederlanders gaan natuurlijk lopen met een aantal Roemenen. Nou had ik daar natuurlijk heel erg weinig zin in maar goed, we laten ons niet kennen. Achteraf blijkt dat we totaal verkeerd gelopen zijn en zo’n 2 uur langer over de route hebben gedaan dan gepland. Op het moment dat ik in mezelf denk “ik kan echt niet meer”, komt reddende engel Jan de hoek om gereden met de jeep. Mijn kuiten heb ik de dagen daarna nog gevoeld, maar het was heel gezellig onderweg!

Eenmaal thuis duiken we nog even het zwembad in en na een kleine avondmaaltijd is het bedtijd.

Dag 6

Vandaag hebben we een Hollandse dag met allerlei Hollandse dingetjes. De Roemenen dachten toch al dat we gek waren en om dat beeld te bevestigen, komen we onder luid gezang met oranje hanenkammen het ontbijt binnen. Volgens mij vonden we het zelf leuker dan de kinderen maar goed, de toon voor de dag is gezet. Ik ga koekhappen met de kinderen en kijk ondertussen geamuseerd toe hoe Joost spijkerpoept met de kinderen. Ondertussen krijgen de kinderen stroopwafels en dropjes. Alle spelletjes vallen goed in de smaak, al betwijfel ik of ze nu echt een goed beeld van Nederland hebben. De kinderen spelen daarna nog even vrij op het grote grasveld en ondertussen worden er broodjes hamburger gemaakt. Na het middageten gaan we knutselen. Van rietjes en koffiefilters maken we tulpen, uiteindelijk willen we deze aan Jan en Gerrie geven als bedankje. Iedere keer als we denken dat het niet beter kan dan komen Jan en Gerrie weer met een plan, ook vandaag weer; ze willen wafels maken voor de kinderen, geweldig! ’s Avonds gaan we naar de slaapzaal om een Nederlands slaapliedje voor de kinderen te zingen. Dit wordt enorm gewaardeerd en stiekem is het natuurlijk heel leuk als er zeker 10 kinderen blij je naam gillen in plaats van te willen gaan slapen.

Dag 7

Ik word heel erg ziek wakker en sla een ochtendje over. Ouna komt samen met Mihaela een pilletje en thee brengen. Vreselijk lief. Het werkt, want na een paar uur sta ik een beetje gammel, maar stukken beter weer buiten. Jan is inmiddels begonnen met het maken van kunstwerkjes van mergelsteen met de kinderen. Ik help her en der een beetje, maar merk dat ik nog rustig aan moet doen. ’s Middags zwem ik nog even met de kinderen, maar ik merk dat deze dag een beetje langs me heen gaat. Ik voel me goed ziek en ben blij als ik even rustig kan zitten. Gelukkig is hier genoeg ruimte voor en zet een tandje bij. Joost en Anne bakken ’s avonds pannekoeken en ik help een beetje terwijl ik naar het mooie gezang van hen luister. ’s Avonds hebben een aantal kinderen wat voorbereid; er wordt gedanst en gezongen door verschillende kinderen. Ik moet moeite doen om het droog te houden en besef me hoe erg ik dit allemaal ga missen straks in Nederland. Hierna zitten we nog even bij het kampuur en beseft volgens mij iedereen hoe waardevol het is dat we hier mogen zijn en dat we het zo fijn hebben.

Dag 8

Vandaag gaan we alweer terug richting Boekarest. Na het ontbijt is het tijd om alles op te ruimen en schoon te maken en daar ben ik dan ook de hele ochtend mee bezig. Iedereen doet wat en helpt elkaar, dus het verbaast me hoe snel de enorme accommodatie schoon is. Na de lunch is het tijd voor de lange rit. Anne en ik gaan bij Bogdan in de auto in plaats van de grote bus. Naast het feit dat dit stukken fijner is voor mijn maag, is het ook nog eens erg gezellig. We kletsen honderduit met Bogdan en zingen liedjes. Ondertussen hoor ik Bogdan uit over alles wat ik zie in de omgeving. Ik verbaas me weer over de prachtige natuur. We zijn een half uurtje eerder terug dan de bus en Nico staat ons al op te wachten en met haar klets ik uitgebreid over onze week.

Dag 9

We zijn nu natuurlijk terug in het kindertehuis en de kinderen zijn weer in hun eigen omgeving, dat merk je wel. Aan de ene kant is het ook wel lekker om nu te gast te zijn en sommige dingen van je af te kunnen schuiven. Na het ontbijt gaan we armbandjes maken. Dit vinden zowel de kleintjes, groten, jongens en meisjes leuk en we vermaken ons dan ook goed. Terwijl ik buiten met Sarah en de oudere kinderen voetbal en teken, bakken Anne en Joost cupcakes. Voetbal is echt activiteit nummer één hier en het is leuk om ze in hun eigen omgeving te zien genieten.

Dag 10

’s Ochtends wilden we zeepjes gaan maken, maar er komt onverwachts bezoek. Iedereen is in rep en roer en er wordt opgeruimd en schoongemaakt. De kinderen zitten stil voor de televisie en het is duidelijk dat het de bedoeling is dat er geen onrust heerst. Wij doen dus maar rustig aan mee. Gelukkig is het bezoek snel weer weg en kan de inmiddels vertrouwde chaos terugkeren. We gaan zeepjes maken en spelen buiten. ’s Middags gaan we iets doen waar ik echt naar uitgekeken heb, we gaan Boekarest in met een aantal van de ouderen. Bogdan laat ons eerst de slechte stukken van de stad zien, confronterend maar ook interessant en belangrijk om te zien. Dit is nou eenmaal ook onderdeel van het leven van veel van de kinderen. Hierna gaan we de stad in en daar mogen de kinderen een t-shirt uitkiezen. Ze zijn duidelijk totaal niet gewend om eigen kleren uit te kiezen, laat staan nieuwe en ik ben blij dat we dit hen kunnen geven.

Dag 11 – door Anne

Vandaag gaan we dan eindelijk naar de bioscoop! Maar voor het zover is, gaan we ’s ochtends eerst nog even lekker knutselen. De kinderen maken onder andere vlaggen, bloemen en Minions. Helaas waait het een beetje hard, waardoor we ook druk zijn met achter het knutselmateriaal aanrennen. Na het knutselen is het tijd voor lunch en siësta. Elke middag slaapt (bijna) iedereen hier, meer op dan naast elkaar in de woonkamer. Het duurt even voordat Bogdan en Nico hebben uitgevochten hoe we naar de bioscoop gaan, maar uiteindelijk gaan we in twee keer met de auto. Wij vertrekken als eerste met de oudste kinderen.

Bij de bioscoop aangekomen halen Nico en Sarah de kaartjes, terwijl wij met de kids nog een uurtje buiten wachten. We doen wat spelletjes en vermaken ons prima. Opvallend is hoe hier 20 kinderen in een busje proppen geen probleem is, maar we niet op een muurtje mogen zitten of over het gras mogen lopen. Meer dan 30 kinderen in de bioscoop krijgen mét popcorn en drinken is een uitdaging, maar het lukt en is de moeite meer dan waard. De kinderen genieten zichtbaar en daar genieten wij dan weer met volle teugen van. De film (Minions) is in het Roemeens, maar ook voor ons prima te volgen. Op de terugweg zit ik in de auto met Gaby, Bogdan en een berg jonge kinderen. Als we even gaan tanken, moeten ze van Bogdan allemaal stil zijn. Wonderbaarlijk genoeg gebeurt dit ook nog. Ik wil bijna bezorgd achterom kijken of ze er allemaal nog wel zijn. Ik hoop dat ik thuis weer kan wennen aan de verwende Nederlandse kinderen.

Dag 12

Ik merk dat ik helemaal niet naar huis wil en buikpijn krijg als ik daar aan denk. Ik probeer zo veel mogelijk van deze laatste dag te genieten. Met de kinderen maken we ’s ochtends fotolijstjes en kalenders en ’s middags mogen ze vrij spelen.

’s Avonds hebben we een bonte avond en dit is een bijzonder geheel. Ik heb nog nooit zoiets totaal ongestructureerds gezien en ik vind het geweldig. De kinderen hebben enorm hun best gedaan en iedereen geniet. Wij hebben zelf uiteraard ook wat voorbereid en de kinderen vinden ons (iets meer gestructureerde) stukje duidelijk leuk om te zien. Na alle optredens wordt er gespeeched, gehuild en afscheid genomen van de kleintjes. We borrelen en kletsen nog na en gaan voor een paar uurtjes ons bed in.

Dag 13

Om 4 uur in de nacht staan we op om nu echt afscheid te nemen. Ik merk dat ik echt niet weg wil maar ook wil dat het afscheid zo snel mogelijk voorbij is, het is toch best moeilijk. De Roemenen hebben het ook moeilijk en dat geeft mij toch wel het gevoel dat de missie volbracht is. We hebben het allemaal fijn gehad.

 

Reisverslagen deelnemers Bulgarije 2014:

Lotte Dohmen

17 juli stapte ik samen met de andere vrijwilligers enigszins gespannen in het vliegtuig naar Sofia, me nog niet helemaal bewust van wat ons te wachten stond. Vanuit Sofia reden we naar het SOS Children’s Village Dren, ergens in een klein dorp aan de top van een berg. Daar maakte ik kennis met 58 kanjers die na twee weken absoluut mijn hart hebben gestolen!

Het is ongelofelijk om te zien hoeveel deze kinderen genoten van de dingen die we met ze ondernamen. Of het nou T-shirts versieren, zandkastelen bouwen, buitenspelen, een mini-disco, armbandjes maken of een knutselactiviteit was, de kinderen waren altijd even enthousiast. De dankbaarheid die zij ontelbaar vaak uitspraken en lieten blijken bij ons vertrek in Dren, maakt de herinnering aan onze reis alleen maar mooier.

Eenmaal terug in Nederland komt het echte besef pas van alles wat we die twee weken hebben meegemaakt. Met een dubbel gevoel zit ik hier nu in Nederland en zou ik liever gisteren dan vandaag terug willen. Enerzijds weet ik dat de kinderen in het dorp goed verzorgd worden door hun SOS-moeder en veel steun hebben aan elkaar. Anderzijds weet ik maar al te goed dat het hen ontbreekt aan echte liefde en aandacht. De gedachte dat wij ze dit twee weken lang hebben kunnen geven, brengt gelukkig erg veel troost en geeft mij een heel bijzonder gevoel. Ook het terugkijken van de foto’s doet me erg veel goed: alles komt opnieuw tot leven.

Niet alleen onze tijd met de kinderen heeft veel indruk op me gemaakt. Ook de situatie in Bulgarije is iets waarvan ik erg geschrokken ben. Nooit gedacht dat een land dat net als Nederland lid is van de EU in zo’n armoedige staat zou kunnen zijn.

Aan het begin van dit project was ik al gewaarschuwd: dit werk is erg besmettelijk! Niets is minder waar: kako Loete is besmet met het “Wees-een-lach-virus”. Ik kan me nu al verheugen op een nieuw project in 2015!

Lotte

Karin van Trijp

Ieder jaar is het een uitdaging om alles geregeld te krijgen in zowel Nederland als Bulgarije om weer een succesvol project neer te zetten. Het project van 2014 in Bulgarije was extra spannend, want we zouden naar een ander weeshuis gaan dan afgelopen jaren. Met dank aan Bistra en Adriana (onze Bulgaarse tolken van afgelopen jaren en dit jaar) hebben we het voor elkaar gekregen om het project dit jaar bij het SOS Children’s Village in Dren te laten plaatsvinden. Het project was een groot succes!

Onze eerste en laatste dagen van het project verbleven we in het SOS kinderdorp. Het is goed om te zien dat de kinderen met maximaal 6 andere kinderen in een huis wonen met een SOS-moeder. Er wordt dus een soort “familiesetting” gecreëerd wat naar mijn mening beter is dan een weeshuis waar 50-100 kinderen wonen met enkele begeleiders. Deze laatstgenoemde leefsituatie komt namelijk veel meer voor.

Naast ons verblijf in het SOS kinderdorp zijn we een weekje naar Tsarevo aan de Zwarte Zee geweest. Onze vele bezoeken aan het strand en onder andere activiteiten zoals fotolijstjes versieren, alcoholvrije cocktails maken, cupcakes versieren, loombandjes maken, discoavonden, t-shirts versieren, stoepkrijten, strijkkralen, ijsjes eten, zingen, zandkastelen maken, buiten spelen, gek doen, et cetera heeft iedereen heel erg goed gedaan. Twee weken vol gezelligheid en vrolijke kinderen. Met een fantastische groep vrijwilligers hebben we Wees een Lach ook dit jaar tot een groot succes kunnen maken! Iedereen heeft genoten.

Terug in Nederland komt weer het gevoel van nutteloosheid terug. Wat doe ik hier? Ik wil daar bij de kinderen zijn. Je mist de kinderen en vrijwilligers waar je een hechte band mee hebt opgebouwd. Echter, het ‘normale’ (studenten)leven dient zich weer aan, dus je pakt de draad weer op. Hoewel dit altijd wel een aantal weken duurt voordat je weer aan het Nederlandse leven gewend bent. Het terugzien van de foto’s en filmpjes doet me enorm goed om te zien dat iedereen heel veel plezier heeft gehad, zowel tijdens als buiten de activiteiten. Naast de lachende gezichten van de kinderen is het fijn om te merken dat je ook een soort bewustwording hebt kunnen meegeven aan de vrijwilligers en onze omgeving dat het leven dat wij lijden niet zo vanzelfsprekend is.

Nu is het weer een jaar wachten op ons volgende vertrek richting de kinderen. Gelukkig kan ik me nu al richten op de organisatie van het project voor volgend jaar. Het is fijn om hier al mee bezig te zijn en ik verheug me er al op om weer naar de kinderen te vertrekken!

12

Kelly Weelink

Er is mij gevraagd om kort te vertellen hoe ik het vrijwilligerswerk in Bulgarije heb ervaren. Ook al lijkt het mij bijna onmogelijk om dit slechts in een paar zinnen te vertellen, toch zal ik het proberen.

17 juli vloog ik samen met Karin, Lisa en Lotte naar Bulgarije, ik had geen idee wat mij te wachten stond. Ik had nog nooit vrijwilligerswerk gedaan. Natuurlijk heb ik wel veel verhalen van anderen gehoord, maar als je het zelf meemaakt is het zo ontzettend anders.
De 3 meiden met wie ik ging, kende ik eigenlijk nauwelijks, dat op zich is al spannend: 2 weken intensief vrijwilligerswerk doen met meiden die je nauwelijks kent.

Eenmaal in het weeshuis aangekomen verliep alles eigenlijk heel erg soepel. We werden hartelijk welkom geheten door alle medewerkers van het weeshuis, en de directeur gaf ons een rondleiding.
De kinderen moesten erg aan ons wennen, sommige kinderen waren erg verlegen en andere kinderen konden erg agressief of driftig reageren. Dit was erg wennen, er komt ineens zoveel op je af. En ook al volg ik een opleiding tot orthopedagoog: in de realiteit is het moeilijk om op dit soort situaties te reageren.

Ik wist van tevoren dat deze kinderen allemaal veel hebben meegemaakt, maar na het inzien van de dossiers en het horen van de verhalen van de maatschappelijk werker, komt de klap echt aan.
Sommige kinderen hebben te maken gehad met verslaafde ouders, criminaliteit, prostitutie, geweld en sommige kinderen hebben zelfs een moord meegemaakt. Als je dan in de ogen van die kinderen kijkt, is dit bijna niet voor te stellen. Het zijn zulke kleine, mooie, pure wezentjes en de kennis dat hun eigen ouders hen zo in de steek hebben gelaten, maakte mij erg verdrietig en boos.

Na een paar dagen begonnen de kinderen zich echt aan ons te hechten, ik leerde hoe ik met de stillere en de agressievere kindjes om moest gaan. Het was erg mooi om te zien dat het jongetje dat mij in het begin wilde knijpen en slaan, zijn hart na een paar dagen voor mij openstelde, en dat we samen een zandkasteel konden bouwen en samen konden lachen. Dat vond ik erg bijzonder, maar tegelijk ook erg moeilijk. Deze kinderen hechten zich namelijk zo snel aan je, maar wat is het nut eigenlijk? Wij zouden hier niet voor eeuwig blijven en wanneer wij weg zouden gaan, zouden deze kinderen weer zielsalleen achterblijven!.. Deze gedachte ging vaak door mijn hoofd. Maar ondanks de pijn die deze kinderen zouden ervaren wanneer wij weer uit hun leven zouden verdwijnen, hebben wij hen toch even kunnen laten zien wat liefde is. Dat er (naast de medewerkers in het weeshuis natuurlijk) ook mensen zijn die goede bedoelingen hebben, en die kunnen genieten van een lach van een kind.

Ik vond deze ervaring erg bijzonder, ik had nooit gedacht dat ik zo’n hechte band met deze kinderen zou krijgen. We verstaan elkaar misschien niet op taalgebied, maar wel met onze harten. Ik mis de kinderen elke dag en ik bid elke dag voor hen. Als ik kon, had ik ze allemaal meegenomen in mijn koffer, maar helaas is dat niet de realiteit. We kunnen niet de hele wereld redden, maar we kunnen wel een beetje van onze tijd opofferen om deze kinderen te laten zien wat liefde is.

image

Lisa van der Sande

Dit jaar was voor mij de tweede keer dat ik met stichting Wees een Lach mee ging naar Bulgarije. Hoewel we niet naar hetzelfde weeshuis als vorig jaar gingen, wist ik dus al een beetje wat me te wachten stond. Net als vorig jaar, was het ook dit keer weer een onvergetelijke ervaring, vol met mooie, maar soms ook moeilijke momenten.

Toen we aankwamen bij de SOS Children’s Village in Dren, vielen een aantal grote verschillen meteen op. De kinderen wonen hier in huizen, met ongeveer 6 kinderen en een SOS-moeder. Omdat dit de eerste keer was dat we met stichting Wees een Lach naar Dren gingen, wisten de kinderen in het begin niet goed wat ze moesten verwachten. Veel kinderen waren in het begin dus erg verlegen. Dit veranderde echter al snel. Eigenlijk merkten we binnen een dag al dat de kinderen steeds meer contact met ons zochten en blij waren dat wij er waren. Het was erg mooi om te zien hoe enthousiast alle kinderen reageerden en meededen bij alle activiteiten, ondanks dat ze ons bijna niet kenden en we niet dezelfde taal spraken. Aan de andere kant maakt dit je er ook bewust van dat deze kinderen zoveel moeten missen. Ook al worden zij goed verzorgd door hun SOS-moeder, ze missen toch de liefde en aandacht van hun biologische ouders. Ook hebben de meeste kinderen de verschrikkelijkste dingen meegemaakt voordat ze in het weeshuis kwamen wonen.

Daarom wilden wij ze deze twee weken zo veel mogelijk laten genieten, zodat ze hun ellende even konden vergeten. Als ik terugdenk aan alle lieve, enthousiaste kinderen en de dankbaarheid die zij en de medewerkers van het weeshuis zo duidelijk lieten merken, denk ik zeker dat dit is gelukt. De kinderen hebben enorm genoten van alle activiteiten, zoals zwemmen, zandkastelen bouwen, fotolijstjes versieren, cupcakes maken, loombandjes maken en een discoavond.

Nu we alweer een tijdje terug zijn in Nederland, denk ik nog vaak terug aan onze tijd in Bulgarije. Ik mis de kinderen en zou zo graag weer even teruggaan, om ze allemaal weer even te zien. Aan de andere kant ben ik ook heel dankbaar dat wij de mogelijkheid hebben gekregen om 2 weken naar Bulgarije te gaan om hen de liefde en aandacht te geven die zij zo erg nodig hebben. Dit zorgt ervoor dat ik kan terugdenken aan een heel mooi en geslaagd project!

Adriana Lozanova (Bulgaarse tolk)

I’m Adriana and for second year I participated in this project, like a translator. I’m enjoying it more and more with each year. This time we were in a SOS village and the experience was different than this in the orphanage last year. It was a new institution, new knowledge and new kids. We spent around a week to the sea with a group of 15 kids. They were enjoying all the activities we organized for them and we were enjoying their happy and smiley faces. This project is amazing, because you see how everything works on practice, the information you gather from the kids and the staff I think is more precious than any book. And from other hand, all the love, laugh and hugs, which the kids give you, make you feel wonderful. Other thing that I enjoyed a lot, was the precious company of the group. These four girls, made the project more special  for me. We spent a really good time together and I’m glad, that for second year I was part of this project.

Vertaling:

Ik ben Adriana en nam dit jaar voor de tweede keer deel in het project als tolk. Ik geniet er ieder jaar meer en meer van. Deze keer waren we in het SOS kinderdorp en de ervaring was dit jaar anders dan in het weeshuis vorig jaar. Het was een nieuw instituut, nieuwe kennis en nieuwe kinderen. We hebben ongeveer een week doorgebracht aan zee met een groep van 15 kinderen. Zij hebben genoten van alle activiteiten die we voor hen hebben georganiseerd en wij genoten van hun vrolijke en lachende gezichten. Dit project is geweldig, omdat je ziet hoe alles er in de praktijk aan toe gaat. De informatie die je opdoet van de kinderen en het personeel is denk ik kostbaarder dan wel boek dan ook. Van de andere kant, alle liefde, lachen en knuffels, die de kinderen je geven, doen je heel goed. Een ander ding waar ik heel erg van genoten heb, was het kostbare gezelschap van de groep. Deze vier meiden maakten het project nog specialer voor mij. We hebben een hele goede tijd samen doorgebracht en ik ben blij dat ik voor het tweede jaar deel uit mocht maken van dit project.

IMG_0775

Reisverslag deelnemers Albanië 2014:

Faleminderit! (bedankt!) want zonder jullie steun was ons Albanië project afgelopen zomer niet zo’n enorm succes geweest. We zijn alweer een tijdje terug op Nederlandse bodem dus hoog tijd om jullie te vertellen over onze avonturen. Daarom hier een poging om al onze prachtige ervaringen in een verhaal te proppen. Enjoy!

We begonnen ons project in 2013 met de volgende missie: ‘Simpelweg zorgen voor een lach op het gezicht van de Albanese weeskinderen’. Het klinkt zo mooi, maar hoe gaan we dit aanpakken? We hebben dan ook vele avonden met onze handen in het haar gezeten. Grootse plannen, maar hoe geef je die een vorm? Hoe gaan we potentiele sponsoren benaderen? Mailen, bellen of toch maar langsgaan waardoor men direct een gezicht bij ons doel heeft? Hoe komen we in godsnaam aan een bedrag van minstens €4.000? Na veel brainstormen en netwerken, sleepten we onze eerste grote inzamelingsactie binnen. We mochten een sponsorloop organiseren bij onze oude middelbare school, het Overbetuwe College in Bemmel. Na de sponsorloop bij het OBC in Bemmel, leek het hek van de dam. In de maanden die volgden zijn we super druk geweest met het bedenken van allerlei activiteiten om het bedrag bij elkaar te krijgen. Naast de sponsorloop, hebben we o.a. mee gerend met de Marikenloop, tuinhuisjes geschuurd, auto’s gewassen, poffertjes verkocht, hamburgers gebakken, met bitterballen rondgelopen op een borrel, bier gedronken voor het goede doel bij café ‘We Gaan Beginnen’ en als klap op de vuurpijl een Benefietdiner georganiseerd in de Nijmeegse Waagh. Eerlijk is eerlijk, het is best stressen geweest tijdens het op poten zetten van onze acties, maar des te groter is dan ook de kick als het allemaal lukt.

groep
De langverwachte ontmoeting

Op 18 juni was het dan eindelijk zo ver. De koffers waren gepakt en op Schiphol stond ons vliegtuig naar de Albanese hoofdstad Tirana te wachten. Na een voorspoedige reis zetten we voor het eerst voet op Albanese grond en werd ons project eindelijk tastbaar. Op het vliegveld kregen we een gezicht te zien bij de stem die we vaak aan de telefoon gehoord hadden: Alban, de directeur van het Home of Hope weeshuis. Na een warm ontvangst werden we in een busje gepropt en naar het weeshuis gebracht. Op deze manier maakten we meteen goed kennis met de Albanese manier van leven. Alle verkeersregels die wij kennen zijn in Tirana niet van toepassing en al toeterend en slingerend bereikten we na een flinke rit het dorpje Elbasan. Daar maakten we kennis met onze geliefde Polly, de verzorgmoeder van het weeshuis. Met een constante stroom van Albanese woordenbrij begroette ze ons alsof we haar lang verloren dochters waren en werden we volgestopt met Albanese lekkernijen. Een warmer onthaal konden we ons niet voorstellen.

Natuurlijk keken we allemaal het meest uit naar de ontmoeting met de kinderen zelf. De dag dat we vertrokken naar onze vakantiebestemming moesten we vroeg uit de veren. Toen wij nog maar half wakker waren stroomde het weeshuis al vol met dolenthousiaste kinderen die met hun ingepakte tassen klaar waren voor vertrek. Daar waren ze dan, de 25 kinderen die wij de week van hun leven wilde geven. Heel spannend en bijzonder om ze eindelijk te ontmoeten. Een heel divers gezelschap van jongens en meisjes tussen de 5 en 13 jaar oud. Nadat we onszelf hadden voorgesteld en ze verlegen onze handen schudden werden we in de bus met vier kinderen op twee stoelen tegelijk gepropt. De bagage paste er nog maar net bij. Met een half werkende airco en oorverdovende Balkan muziek knallend uit de speakers van het busje kwamen we in ieder geval goed in de Oost-Europese sferen. Na een hobbelige maar gezellig reis van 2 uur kwamen we aan in Spille Beach, het plaatsje aan de Albanese kust waar we een week lang ons zomerkamp zouden houden.

Dankbaar verliet iedereen de bus voor wat frisse zeelucht. De zon brandde fel maar gelukkig waren wij als Hollandse bleekscheten goed voorbereid met onze factor 50. Het weer beloofde veel goeds. In het hotel waar we de hele week verbleven werd iedereen verdeeld over verschillende kamers. Wij kregen onze eigen kamer met balkon en prachtig uitzicht op de zee. Kortom een perfecte locatie!

zee

Dagindeling

Nadat iedereen een beetje bijgekomen was van de reis, verzamelden we ons rond een papier wat in de gang van het hotel werd opgehangen met de dag planning er op. Gelukkig kregen wij de vertaalde versie. Die begon als volgt: iedere ochtend om 8 uur opstaan, half 9 fris aan het ontbijt. Daar kreeg iedereen de keuze uit brood met jam en boter of ei en kaas. Een lastig dilemma waar we iedere ochtend voor stonden, we hadden namelijk al gemerkt dat Albanese kaas op geen enkele manier lijkt op onze Nederlandse gatenkaas. Daarbij kreeg iedereen een overheerlijk kopje warme melk inclusief vel, die de kinderen gulzig naar binnen slurpten maar wij vriendelijk bedankten. Na het ontbijt maakten we ons klaar om naar het strand te gaan. Bikini aan, handdoek over de schouder en in een lange rij hand in hand liepen we naar het strand. Een bikini was alleen niet voor iedereen zo vanzelfsprekend. Veel van de kinderen die meegingen waren nooit eerder op vakantie of naar het strand geweest en hadden simpelweg geen zwemkleding maar zwommen in hun T-shirt. De tweede dag hebben we voor deze kinderen zwemkleding gekocht op de lokale markt zodat ze optimaal konden genieten van het strand. En dat gebeurde zeker. Samen gingen we voetballen, volleyballen, zandkastelen bouwen, kaarten, haar invlechten, memory spelen of boekjes lezen. Zodra het tijd was om te zwemmen stonden wij als politieagenten in de zee de kinderen tegen te houden zodat ze niet te ver gingen terwijl ons ondertussen allerlei Albanese spelletjes geleerd werden. Multitasking, maar wel enorm leuk. De zwembandjes die we hadden meegenomen kwamen goed van pas want de meesten konden niet zwemmen. Als echte Nederlanders en onze waterpolo ster Mandy onder ons hebben we ze natuurlijk ook wat zwemles gegeven. Vaak deden we na het zwemmen een spelletje aan de waterlijn georganiseerd door Ariana een van de leden van de staff van het weeshuis. De tijd vloog telkens voorbij en rond half 1 liepen we dan met z’n allen weer terug naar het hotel om daar te lunchen.

Gelukkig werd bij de lunch de warme melk met vel overgeslagen maar het alternatief was niet veel beter. Vaak wisselden we een veelbetekenende blik met elkaar over de bordjes die we voorgeschoteld kregen. Een kleine greep uit het culinaire assortiment: te lang doorgekookte groenten met yoghurt, vlees in yoghurt, salade en brood met yoghurt en oh ja yoghurt. De lunch is in Albanië de hoofdmaaltijd van de dag . Dus als verwende Hollanders was het even wennen maar na een hele ochtend fanatiek spelen op het strand ging zelfs de combinatie van vlees met yoghurt ons smaken. Na de lunch was het tijd voor de Albanese siësta om de ergste hitte te ontwijken. Slapen, chillen of een boekje lezen, alles was toegestaan. Dus wij gaven graag toe aan onze after lunch dip. Om half 5 vertrokken we vervolgens weer naar het strand om daar de actieve dag af te sluiten.

eten

De avond was gereserveerd voor ‘devotion time’. Nadat alle kinders het zand uit hun oren hadden gewassen verzamelden ze zich buiten achter het hotel op het gras en luisterden aandacht naar verteller Amir. Hij vertelde Bijbelse verhalen en gaf de kinderen levenswijsheden mee. Alban, de directeur, vertaalde alles voor ons. Gelijk na de devotion time gingen we aan tafel voor een lichte warme maaltijd. Pasta of rijst met je raadt het al: yoghurt.

Geloof is erg aanwezig in Albanië en het merendeel is Christelijk. Uit respect hiervoor waren wij dan ook aanwezig bij de devotion time. Ook al voelde het voor ons soms wat geforceerd aan als onze mening over God gevraagd werd. Er waren ook andere cultuurverschillen waar we wel aan moesten wennen. Zo is de Albanese cultuur erg door mannen gedomineerd en dat merkte je soms in omgang. In Nederland zijn we natuurlijk anders gewend maar gelukkig konden we altijd gemoedelijk discussiëren over politiek geloof en andere cultuurverschillen waar we allemaal veel van hebben geleerd.

devotion

Na het avondmaal wordt er in Albanië gedanst! Alban had een blinde man ingehuurd om te zorgen voor de livemuziek iedere avond. Zijn keyboard en stemgeluid voorzagen half Spille Beach van muziek, het volume stond namelijk loei hard. Dat blijkt hier normaal te zijn. Wij moeten er een paar dagen aan wennen want we kunnen elkaar niet meer verstaan. Gelukkig was daar ook geen tijd voor omdat we meteen de dansvloer opgetrokken werden. En dat hebben we geweten, als je eenmaal inhaakt blijf je dansen tot het bittere end. Ze leerden ons de Albanese variant van de Sirtaki maar als we die eindelijk onder de knie hebben blijken er nog drie andere varianten te bestaan waar we weer onze benen over struikelen.

dans

Om 10 uur ’s avonds gaan de kinderen naar bed en blijven wij over met de staff van het weeshuis. We praten, lachen, dansen en zingen nog even na en rond middernacht zoeken wij ook onze bedden op om ondanks de harde achtergrondmuziek in een diepe coma te vallen. De volgende ochtend ging immers de wekker weer om 7:30.

Zo vlogen de dagen in dit ritme voorbij. Omdat we de hele dag met de kinderen bezig waren leerden we ze snel beter kennen. Het enige grote obstakel bleef de taalbarrière. Gelukkig nam de staff veel werk voor ons uit handen door onze activiteiten te vertalen. We hebben de kinderen ook Engelse taallessen gegeven. Aan het einde van de week spraken sommige kinderen best een goed woordje Engels en wij probeerden zoveel mogelijk Albanees te onthouden. Het is een beetje blijven steken bij: ‘je bofte mir!’ (eetsmakelijk!)

Alle 25 kinderen zijn stuk voor stuk ontzettende lieverds. Ze hebben weinig nodig om de hele dag met een glimlach van oor tot oor rond te lopen. We kwamen er al snel achter dat de kinderen niet zonder reden bij het Home of Hope weeshuis zijn aangesloten. Ze hebben heftige dingen meegemaakt of zitten in een moeilijke thuissituatie.

Zo ontmoetten we V.
V. is een bijzonder meisje die bij haar oom in Elbasan leeft. Voordat ze bij haar oom werd ondergebracht heeft ze in het Home of Hope weeshuis gewoond. Haar ouders zijn niet in staat om voor haar te zorgen. De moeder van V. is zwakbegaafd en leefde op straat met haar opa en V. De medewerkers van het Home of Hope weeshuis hebben V. van straat gehaald en ondergebracht in het weeshuis. V. zat onder de luizen en om daarvan af te komen was de enige optie: het haar eraf scheren. Op dat moment was V. 5 jaar oud. Nu vraag je je misschien af waar de vader in dit verhaal is. De maatschappelijk werkers vermoeden dat de opa van V’s moeder tevens de vader is omdat haar moeder destijds met haar opa op straat leefde. De moeder van V. sliep met vele mannen, waardoor ze telkens zwanger raakte en vervolgens een miskraam kreeg of abortus moest plegen. De maatschappelijk werkers hebben nog geprobeerd om V’s moeder aan de anticonceptie te krijgen. Helaas is haar moeder te zwakzinnig om dit te kunnen begrijpen. Er is toen besloten om de moeder van V. onder te brengen bij haar broer. Ze mag niet meer alleen de straat op omdat de angst bestaat dat ze weer zwanger raakt. Wel mocht ze V. onder begeleiding in het Home of Hope weeshuis bezoeken. Toen V. 7 a 8 jaar was zijn de maatschappelijk werkers met V. naar het ziekenhuis gegaan. Ze merkte dat haar gedrag anders was dan van haar leeftijdsgenootjes. In het ziekenhuis hebben ze een hersenscan gemaakt. Hieruit bleek dat V. qua ontwikkeling gelijk loopt met een 4/5-jarige. V. is nu 13 jaar oud en begint zich lichamelijk te ontwikkelen als vrouw. Je merkt echter dat haar geest en gedrag achter lopen op haar lichaam. Het Home of Hope weeshuis betaalt zo ongeveer alles voor V. zoals kleding, schoolgeld, boeken en soms zelf eten.
Toen wij V. aan het begin van de week voor het eerst zagen zag ze er slecht uit. Haar sterke lichaamsgeur verraadde dat ze zichzelf niet goed verzorgde. Net als veel van de andere kinderen poetste ze ook nooit haar tanden. De tandenborstels en die wij ze aan het begin van de week gaven vonden we bij sommige dan ook netjes opgeborgen terug in hun koffers. We hebben V. geleerd zichzelf beter te verzorgen door een kam voor haar te kopen en haar eigen gebit te bekijken. Door deze kleine dingen leefde ze steeds meer op. Ze was super lief voor de kleine kinderen en soms lukte het haar al een paar woordjes Engels met ons te spreken. Aan het eind van de week ging ze met een stralende lach op haar gezicht bij ons weg.

Ook leerden we C. kennen, een meisje uit de Albanese Roma gemeenschap. Samen met haar broertje en nog twee andere jongens was zij door Alban uitgenodigd ook mee te gaan op onze vakantie. Het Home of Hope weeshuis organiseert veel activiteiten waar naast weeskinderen ook arme kinderen bij betrokken worden.

Mini pocahontas, dat was het eerste wat in ons opkwam toen we haar zagen. Ze is een prachtig meisje, wat in de Roma cultuur betekent dat je een gewilde bruid bent. Het is in deze gemeenschap normaal om als meisje op 12-jarige leeftijd te trouwen. De jongens zijn dan meestal rond de 15 jaar oud. Vaak raken de meisjes rond hun 14e al zwanger. C. is nu 8 jaar oud maar er werd nu al veel interesse getoond in C. vanwege haar prachtige grote bambi ogen en lange zwarte haar wat tot haar knieën reikt. Op jonge leeftijd wordt er al veel aandacht besteed aan het uiterlijk van Roma meisjes. C’s haar werd extra zwart geverfd en haar nagels waren prachtig gelakt. Ariana van het weeshuis verwachtte dat C. binnenkort al uitgehuwelijkt zal worden. Dit is voor C’s familie een grote eer. In onze ogen is C. nog maar een kind die zich binnenkort als volwassenvrouw moet gaan gedragen. Vooral als we met haar aan het spelen waren op het strand was het soms een heftige realisatie dat haar leven op haar 8e al helemaal bepaald is. Er is vanuit het weeshuis wel eens geprobeerd om met de ouders hier over te spreken maar het is een sterke cultuur die lastig te doorbreken is.

Dit was de eerste keer C. en de andere jongens zonder hun moeder buiten het Roma dorp kwamen. In het begin heeft ze daardoor veel heimwee gehad maar naarmate de week vorderde voelde ze zich steeds meer op haar gemak. Het is erg fijn om iets goeds te kunnen doen voor deze kinderen en ze voor even hun zorgen te laten vergeten.

Moeilijk afscheid

De laatste dag zaten we met een dubbel gevoel in onze maag. We hadden behoefte aan rust (en een goede maaltijd zonder yoghurt) maar zagen ook enorm op tegen het afscheid van de kinderen. Na een week zo intensief met ze opgetrokken te hebben waren we erg aan ze gehecht geraakt. Daarnaast wisten we dat de meesten weer naar hun onrustige thuissituaties terug moesten.
Nadat we Spille Beach vaarwel hadden gezegd en weer terugreden naar Elbasan hebben we C. en de andere Roma jongens thuis afgezet in hun eigen buurt. In het begin waren we een beetje huiverig om ons gezicht daar te laten zien omdat het een gesloten gemeenschap is. C’s familie woont in een simpel betonnen huisje en ze hebben niet veel bezit maar we werden ontzettend gastvrij en warm onthaald en bij iedereen naar binnen gevraagd. Trots stelde C. ons voor aan haar familie en liet haar huis zien. Ondanks de vooroordelen over hun manier van leven merkte je wel dat veel mensen daar gelukkig zijn.

familie

Het afscheid met de andere kinderen viel ons ook zwaar. Nadat we nog een laatste groepsfoto hadden gemaakt en iedereen 3 keer hadden geknuffeld zwaaiden we ze uit. Zij met een lach, wij met een kleine traan.

We zijn ontzettend dankbaar voor deze fantastische ervaring en alle inzet en moeite die we er ingestoken hebben waren het meer dan waard. Maar naast onze eigen inzet hebben we veel onmisbare lieve mensen om ons heen gehad. Want wauw, wat heeft iedereen ons goed geholpen om dit project tot een goed einde te brengen. Het streefbedrag hebben we dik behaald en we hebben zelfs budget om de bakkerij op te knappen en de mogelijkheid om de kinderen extra te verwennen met mooie nieuwe spulletjes. We zullen zeker contact blijven houden met alle kinderen via Alban en zijn er van overtuigd dat ze deze vakantieweek nooit meer zullen vergeten.

Nogmaals faleminderit en je bofte mir!

Liefs van

Imke, Mandy, Floor, Heleen en Eveline en alle kinderen van het Home of Hope weeshuis!

groep2